Even voorstellen: jurylid Inge Hermann

Inge Hermann is associate lector Ethics & Tourism aan de Saxion University of Applied Sciences. Ze doet onderzoek naar de groeiende populariteit van vrijwilligerstoerisme (voluntourism) onder jongeren.

De IDleaks Awards gaan om beeldvorming. Met welk beeld wordt jij vaak geconfronteerd?
Als associate lector Ethics & Tourism aan Saxion University of Applied Sciences zie ik de afgelopen jaren een groeiende populariteit van morele(re) vormen van toerisme, specifiek de opkomst van het tussenjaar (gap year) en vrijwilligerstoerisme (voluntourism) onder jongeren. Ook in de dagelijkse praktijk krijg ik regelmatig vragen van  studenten over de keuze voor een goed vrijwilligersproject waar hij of zij deze zomer een paar weken aan de slag kan gaan. Mijn antwoord is meestal iets in de trant van: “Waarom wil je vrijwilligerswerk doen en welke kwaliteiten heb je daarvoor?” De eerste vraag vinden studenten meestal makkelijk te beantwoorden, namelijk ‘iets goed te doen’, ‘iets te betekenen’, ‘het verschil te maken’ tijdens mijn vakantie, maar bij de tweede vraag blijft het vaak stil. Niet dat deze studenten geen kwaliteiten hebben, integendeel, maar blijkbaar heeft alleen een enkeling zich maar afgevraagd wat zijn of haar toegevoegde waarde is voor een vrijwilligersproject. Immers, zijn enthousiasme en flexibiliteit niet de randvoorwaarden om een waardevolle bijdrage te leveren aan mensen in nood? De gesprekken die volgen zijn vaak confronterend, maar wel noodzakelijk om een vrijwilligersvakantie vanuit een weloverwogen, persoonlijke afweging te kiezen, of om er zelfs helemaal van af te zien.

Wat is voor jou persoonlijk het meest positieve/ negatieve effect van beeldvorming over ontwikkelingssamenwerking?
Ontwikkelingssamenwerking heeft de afgelopen jaren behoorlijk onder vuur gelegen; malafide organisaties, ondoorzichtige bedrijfsvoering en topsalarissen voor de directie, om maar een paar voorbeelden te noemen. Voldoende redenen voor velen om niet langer (financieel) bij te dragen aan internationale samenwerking. Anderzijds zien we de opkomst van vrijwilligersprojecten waarbij de vaak jonge, blanke vrijwilliger ‘goed gaat doen’ bij een lokaal project ergens in Cambodja, Vietnam, Peru, Ghana, Tanzania, enzovoort. De boodschap, zoals die door steeds meer organisaties wordt gepromoot, is dat onze bijdrage essentieel is voor het voortbestaan van de lokale gemeenschap, de authentieke cultuur of de inheems flora en fauna. De daadwerkelijke impact van onze handelingen blijft echter vaak onduidelijk, maar dat lijkt onze minste zorg te zijn bij de afweging voor een vrijwilligersproject als (onderdeel van) onze volgende vakantiebestemming.