‘Nederlander wantrouwt internationale goede doelen’

Internationaal werkende goede doelen scoren het laagst waar het gaat om het vertrouwen van de Nederlandse donateur, zo blijkt uit onderzoek van het Reformatorisch Dagblad. Ook het CBF-keur scoort slecht als het gaat om bekendheid en vertrouwen.

Siri Lijfering, voorzitter van IDleaks, werd gevraagd om een reactie: “Hulporganisaties moeten realistischer en aansprekender communiceren. Breng de grote stappen die er zijn gemaakt op het gebied van armoedebestrijding voor het voetlicht. Toon het werk van lokale partners en laat zien wat je hebt bereikt.”

Lees het volledige artikel op de site van het RD: http://www.rd.nl/vandaag/binnenland/nederlander-wantrouwt-internationale-goede-doelen-1.1110346.

Video van IDleaks Kenia

Ja, je leest het goed – sinds kort is er ook een IDleaks in Kenia! IDleaks-oprichter Tabitha Gerrets heeft samen met documentairemaakster Eriss Khajira en enkele andere enthousiaste Kenianen een plaatselijke tak van IDleaks opgericht.

Hieronder kun je een video bekijken van IDleaks Kenia, speciaal gemaakt voor de IDleaks Awards:

Stay tuned voor nog meer leuke (samenwerkings-)projecten in de tweede helft van 2016!

IDleaks Awards 2015 paneldiscussie

Framing development: Hoe breng je een steeds complexer wordende wereld in beeld?

Sommige problemen zijn zo complex dat ze niet alleen moeilijk op te lossen zijn maar vaak zelfs niet eens eenvoudig zijn vast te stellen, dit zijn zogeheten ‘wicked problems’. Eerder bogen experts zich in de Wicked Problems Plaza al over de Global Goals en afgelopen vrijdag was het thema beeldvorming aan de beurt. In aanloop naar de IDleaks Awards die vanavond plaatsvinden namen experts dit thema onder de loep met hart, hoofd en handen. “Ontwikkelingssamenwerking is zo complex, daar hoort geen eenduidig en eenzijdig beeld bij.”

De wereld lijkt steeds kleiner te worden en we krijgen steeds beter mee wat er aan de andere kant van de aardbol gebeurt. Van een buurmeisje dat vrijwilligerswerk doet in Kenia en foto’s met donkere kindjes op instagram zet, of bekende Nederlanders die middels een tv campagne geld inzamelen voor het goede doel: beelden over landen in ontwikkeling flitsen voor bij op onze (social) media. Maar geven deze berichten wel een goed beeld van wat er in ontwikkelingslanden speelt? Hoe breng je aan de ene kant de noodzaak van ontwikkelingssamenwerking over, maar laat je ook de positieve ontwikkelingen en nuance zien van dat verhaal? Op vrijdag 1 juli gingen 15 professionals en experts op het gebied van beeldvorming met deze vraag aan de slag tijdens de Wicked Problem Plaza: Framing development.

Het is echt een wicked problem

In aanloop naar de IDleaks Awards die morgenavond in het Pakhuis de Zwijger plaatsvindt, organiseerde Partnerships Resource Centre in samenwerking met IDleaks een sessie om zowel dieper na te denken over de onderliggende dilemma’s van de beeldvorming over ontwikkelingssamenwerking als tot mogelijke oplossingsrichtingen en inspirerende ideeën te komen. Om dit te faciliteren wordt er gebruik gemaakt van de Wicked Problems Plaza (WPP) methodiek, een wetenschappelijke methode die gebruik maakt van 4 spaces waarin deelnemers hoofd, hart en handen gebruiken om op een andere manier met dit onderwerp bezig te zijn. In de WPP buigen mensen zich vanuit verschillende sectoren, organisaties en dus perspectieven zich over een bepaald onderwerp. Wat zien zij als het (grootste) probleem en hoe denken zijn dat de ideale situatie eruit ziet?


csm_WPP_Logo_ea9c51f657Wicked Problems plaza

De Wicked Problems Plaza is een wetenschappelijke methodiek die gebruik maakt van 4 spaces waarin deelnemers hoofd, hart en handen gebruiken om op een andere manier met dit onderwerp bezig te zijn. De 15 deelnemers komen uit alle sectoren en bieden zo een 360-graden perspectief op het probleem en mogelijke oplossingsrichtingen. Zie voor meer informatie de website van het Partnership Resource Centre.


Aan het begin van de sessie werden de deelnemers uitgedaagd om het beeld van ontwikkelingssamenwerking uit te beelden middels bewegingen en geluid om zo een overzicht te krijgen hoe het huidige beeld er uit ziet. De bekende clichés kwamen voorbij, zoals hulpeloze, bedelende kinderen, de paternalistische aai over de bol en geld dat over de balk werd gesmeten. Toen de deelnemers werd gevraagd om uit te beelden hoe het beeld er volgens hen uit moest zien bleek dit toch een stuk lastiger dan gedacht: “ Ontwikkelingssamenwerking is zo complex, daar hoort geen eenduidig en eenzijdig beeld bij.” Juist de combinatie aan beelden geeft volgens de deelnemers nuance en het is vooral belangrijk dat er realistisch wordt gecommuniceerd. ”We moeten als sector communiceren over wat we echt doen in plaats van we zouden willen of moeten doen.”

We zijn een angstgedreven omgeving aan het worden

Een andere belangrijke ontwikkeling is de veranderende samenleving met een steeds kritisch wordend publiek en een verder groeiend cynisme over buitenlandpolitiek en ontwikkelingssamenwerking. Zoals een deelnemer opmerkt:” Angst voor de grote boze buitenwereld moet doorbroken worden. We zijn een angstgedreven omgeving aan het worden, maar moeten meer in kansen denken. Nederland is een ontzettend welvarend, bloeiend land, maar we doen alsof we aan de afgrond staan.” In de interest space kwamen nog meer van deze dilemma’s naar voren en bleek keer op hoe lastig is om de beelden die mensen hebben over ontwikkelingssamenwerking te weerleggen. Door het delen van persoonlijke verhalen in de equity space namen deelnemers de rust en reflectie om terug te gaan naar het moment waarop zij inzagen dat beeldvorming belangrijk (voor hen) was. Bij sommigen begon dat al in hun jeugd en/of opvoeding, bij de ander tijdens een verre reis. Maar ook in het dagelijkse werk voelen de deelnemers de urgentie om te werken aan meer diversiteit in de beeldvorming over ontwikkelingssamenwerking.

Tot slot werden er ‘idiote ideeën’ bedacht om op een innovatieve, out-of- the box manier verder aan dit probleem te werken. Zo pitchte een groep het idee om een ‘mockumentary’ te maken van het dagelijks werk bij een ontwikkelingsorganisatie, met flink veel humor. Een ander opperde om ontwikkelingsorganisaties vaker samen te laten communiceren over gedeelde kwesties; zoals bij Giro555-acties. Of moet er een Keuringsdienst van Waarde komen die gaat checken of je voor 3 euro echt een kind kunt redden? Discussies volgden over fondsenwerving en de vraag of communicatie naast een ‘middel’ ook een ‘doel’ is. Hoe kun je je organisatie ‘reframen’ ipv alleen je ‘message’? “Ondanks dat het heel complex is probeer ik zelf, vanuit mijn eigen organisatie een verschil in te maken door heldere keuzes te maken en een realistisch beeld te laten zien. Het zou fijn zijn als meerdere organisaties dit zouden doen.”

De Wicked Problems Plaza sessie over beeldvorming is georganiseerd door het Partnerships Resource Centre, deze keer in samenwerking met IDleaks. Vanavond wordt er tijdens de IDleaks Awards verder gepraat over de kwestie van de beeldvorming van ontwikkelingssamenwerking. Wil je ook aan de discussie bijdragen, meld je dan nu aan op de website van Pakhuis de Zwijger.

 

Even voorstellen: spreker Rianne van Asperen

Rianne van Asperen is coördinator Wicked Problems Plaza (WPP) vanuit het Partnerships Resource Centre. Ze organiseert, faciliteert en onderzoekt WPP sessies rondom Wicked Problems en Global Goals. Het WPP is een van de instrumenten waarmee het Partnerships Resource Centre de brug slaat tussen wetenschap en praktijk en bijdraagt aan partnerschappen voor duurzame ontwikkeling.

 

Even voorstellen: spreker Eriss Khajira

Eriss Khajira (1987) was 11 years old when she first saw a documentary on TV. She knew immediately that that was what she wanted to do. She volunteered as the ‘bag carrier’ for a man who made videos for weddings and funerals, and she started to make small videos with a mobile phone about her neighbors in the Dandora slum. Eriss discovered the power of film as an awareness-raising tool of changing the Community.

When Eriss started to work for the Nairobi Community Media House, her career as a professional filmmaker got a new impulse. The Media House is supported by the Voices of Africa Media Foundation, a Dutch foundation that encourages talented young Africans to play an active role in reporting about their communities.

Eriss started as a reporter for African Slum Journal, she has been a  Chief Editor at Nairobi Community Media House and now she is running her own organization called The big 5 Centre. The Centre works with children and youth  to educate, entertain, empower and engage the Youth to enable sustainable growth through Media reporting, Computer studies, human rights Education for children as well as economic empowerment programs for the youth.

Even voorstellen: moderator Marina Diboma

Na haar middelbare school, verhuisde Marina Diboma naar Nederland. Ze studeerde aan de UvA, Amsterdam Business School. Als private sector en business development specialist heeft Marina een passie voor het bouwen van bruggen tussen mensen en organisaties. In een tijd waarin de wereld en Afrika in het bijzonder wordt geconfronteerd met precaire tijden, slaagt ze er in om het Nederlandse bedrijfsleven te stimuleren om op het Afrikaanse continent actief te zijn. Zij is ervan overtuigd dat de ontwikkeling van Afrika er zal komen door economische samenwerking, investeringen en het scheppen van een zakelijk ecosysteem. Marina is ook bezig met andere initiatieven zoals African Young Professionals Network, Africa 2.0 NL en haar modebedrijf Bilama Fashion. Ze is ook de medeoprichter van een online talkshow genaamd Business Safari TV over zaken doen in en met Afrika. Begin 2016 werd Marina voorgedragen voor het Dream Team Ontwikkelingssamenwerking 2015 door het online magazine Vice Versa.

Wat is voor jou persoonlijk het meest positieve/ negatieve effect van beeldvorming over ontwikkelingssamenwerking?

Ontwikkelingssamenwerking  wordt nog steeds sterk gekoppeld aan hulp van het Westen  aan ontwikkelingslanden. Die ontwikkelingslanden zouden moeten gepresenteerd worden vanuit hun krachten (cultuur, de mensen, natuur), potentieel (met name economische potentieel) niet met beelden over geweld, honger, ziektes… Ontwikkeling ontstaat met dank aan partnerschappen waarbij alle betrokkenen beter van worden op lange termijn.  Hulp heeft nooit tot welvaart geleid. De handen die hulp ontvangen zijn ook hard nodig om te werken. Hoe kunnen mensen aan hun ontwikkeling werken als hun handen aan het ontvangen zijn?

Even voorstellen: jurylid Ayaan Abukar

Ayaan Abukar is politicoloog en expert op het gebied van veiligheid en migratie. Ze is columnist en programmacoördinator bij vakblad Vice Versa.

Welk beeld heeft op jou grote impact gehad? Ben je daardoor anders over dingen gaan denken dan daarvoor?

De beeldvorming over het Afrikaanse continent heeft me in het algemeen vaak verbaasd. Het viel me altijd op dat Afrika tot de verbeelding spreekt. Of het nou de clichébeelden zijn van het verloren continent, of bepaalde beelden uit het landschap of de mensen. De meeste beelden zijn eenzijdig en benadrukken een fantasie die Europeanen hebben over Afrika, dat van het exotische Afrika. De verschillen, pluriformiteit en rijkdom van de 54 landen komen weinig aan bod.
De beeldvorming over ontwikkelingssamenwerking is gelukkig verbeterd in afgelopen jaren. Echter heerst er nog steeds een vorm van gemakzucht wanneer men over Afrika spreekt. Het is makkelijker om een hongerig kind te filmen dan een genuanceerd verhaal te vertellen over het probleem. De boodschap is vaak ook te simpel (geef ons geld en we lossen het op). Dat is schadelijk voor het draagvlak van ontwikkelingssamenwerking. Zelfs het woord ontwikkelingssamenwerking impliceert dat er sprake is van onderontwikkeling en het zijn meestal westerse ngo’s en vrijwilligers die ‘het gaan oplossen’. Deze benadering moet anders ingevuld worden.  Gelijkwaardigheid moet het uitgangspunt zijn, problemen toelichten maar mensen niet beperken tot een object. Dat is niet altijd makkelijk maar heel essentieel voor de lange termijn.

Wat is voor jou persoonlijk het meest positieve/ negatieve effect van beeldvorming over ontwikkelingssamenwerking?

Het meest negatieve effect van beeldvorming is dat naties en landen gereduceerd worden tot een bepaald aspect van hun problemen of identiteit. Op deze manier wordt tevens een vicieuze cirkel gecreëerd waarin alleen de problemen benadrukt worden en niet de vooruitgang.